De Algemene Vergadering van de VN heeft woensdag (28-10-2026) voor de 34ste keer op rij de resolutie die was ingediend door Cuba tegen de Amerikaanse blokkade met een grote meerderheid aangenomen: met 130 stemmen voor, 17 tegen en 25 onthoudingen. Opmerkelijk zijn het aantal tegenstemmen en onthoudingen. Twee jaar geleden, in 2023, stemden nog 187 landen voor de Cubaanse resolutie, met enkel de tegenstem van de VS zelf en Israël. Het toenemende aantal tegenstemmen en het aantal landen dat zich onthoudt, laat duidelijk zien hoe groot de druk van de VS op een aantal landen is.
VS zet ‘bondgenoten’ onder druk
Sinds Trump opnieuw in het Witte Huis zit, doet hij er alles aan om de afbrokkelende VS-hegemonie te herstellen en andere landen te dwingen in het VS-rijtje te lopen. De weken voor de stemming zette de VS-regering hoge ambtenaren aan het werk om verschillende landen te beïnvloeden. Bruno Rodriguez, de Cubaanse minister van Buitenlandse Zaken, verklaarde dat de druk onder meer zou bestaan uit dreigementen met betrekking tot het opleggen van invoerheffingen, het opschorten van internationale samenwerkingsprogramma’s, het weigeren van visa aan regeringsfunctionarissen, en andere maatregelen van politieke aard.
Europese eensgezindheid doorbroken
Gelet op de politieke verschuivingen op het Latijns-Amerikaanse continent is het niet verwonderlijk dat landen als Colombia, Paraguay, Argentinië, Ecuador en Costa Rica bij de Verenigde Staten aansloten en tegen de resolutie stemden. Chili, Honduras en Peru, waarvan de pas benoemde staatshoofden goede betrekkingen onderhouden met president Trump en die vorig jaar voorstemden, onthielden zich deze keer van stemming.
Wat ons als EU-burgers moet verontrusten, is het feit dat landen zoals Duitsland, Italië en Letland zich voor het eerst in 34 jaar van stemming onthielden. Dat betekent dat eensgezindheid binnen de Europese Unie om als één blok de VS-blokkade tegen Cuba te veroordelen, een flinke deuk heeft gekregen.
Cubaanse bevolking zijn de dupe
Maar net als in het verleden, zal deze veroordeling van de blokkade de VS niet beletten om hun wurggreep op Cuba te versoepelen, laat staan op te heffen. Ondertussen lijden de Cubanen. De blokkade is verantwoordelijk voor de honger en het gebrek aan essentiële levensbehoeften. Ze belemmert de ontwikkeling van de economie. Ze kost steeds meer mensenlevens, die het slachtoffer worden van deze collectieve straf.
De tekorten aan brandstof leiden tot hinderlijke stroomonderbrekingen, maar hebben daarbovenop ook gevolgen voor de watervoorziening. Op 23 oktober ’26 zaten 2,7 miljoen mensen zonder water, voornamelijk als gevolg van stroomonderbrekingen en storingen bij de waterbronnen. Een breuk in een hoofdleiding van Cuenca Sur, de belangrijkste waterleverancier van Havana, had een „zeer grote“ impact op de watervoorziening van meer dan 200.000 inwoners van drie gemeenten in de Cubaanse hoofdstad.